![\"\"](\"https:\/\/strange-germain.51-195-46-41.plesk.page\/wp-content\/uploads\/2012\/08\/huiselijkgeweld.jpg\")
28 345 Aanpak huiselijk geweld<\/p>\n\n\t28 345 Aanpak huiselijk geweld<\/p>\n
\n\tNr. 120 VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEG<\/p>\n
\n\tVastgesteld 6 maart 2012<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tDe vaste commissie voor Veiligheid en Justitie<1> heeft op 9 februari 2012 overleg gevoerd<\/p>\n
\n\tmet minister Opstelten van Veiligheid en Justitie over:<\/p>\n
<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\t– de brief van de minister van Justitie d.d. 23 juni 2010, met informatie over diverse<\/p>\n
\n\tonderzoeken m.b.t. huiselijk geweld (28345, nr. 106);<\/p>\n
\n\t– de brief van de minister van Justitie d.d. 31 augustus 2010, over toekenning middelen<\/p>\n
\n\ttijdelijk huisverbod (28345, nr. 107);<\/p>\n
\n\t– de brief van de minister van Justitie d.d. 11 oktober 2010, over het onderzoek<\/p>\n
\n\tRisicotaxatie-instrument Huiselijk Geweld (28345, nr. 108);<\/p>\n
\n\t– de brief van de minister van Veiligheid en Justitie d.d. 13 januari 2011, over<\/p>\n
\n\tonderzoek naar de aard en omvang van huiselijk geweld (28345, nr. 109);<\/p>\n
\n\t– de brief van de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie d.d. 23 juni 2011 met<\/p>\n
\n\tantwoorden op vragen over de aanpak van huiselijk geweld (28345, nr. 114);<\/p>\n
\n\t– de brief van de minister van Veiligheid en Justitie d.d. 27 januari 2011, over een<\/p>\n
\n\ttoezegging m.b.t. het gebruik van AWARE door gemeenten en jongeren, registratie van<\/p>\n
\n\thuiselijk geweld door de politie (28345, nr. 110);<\/p>\n
\n\t– de brief van de minister van Veiligheid en Justitie d.d. 14 februari 2011, over een<\/p>\n
\n\treactie op onderzoeken op het gebied van het huisverbod (28345, nr. 112);<\/p>\n
\n\t– de brief van de minister van Veiligheid en Justitie d.d. 27 oktober 2011, over<\/p>\n
\n\tOnderzoek "landelijk beleid huiselijk geweld, 2002-2011" (28345, nr. 115);<\/p>\n
\n\t– de brief van de minister van Veiligheid en Justitie d.d. 21 november 2011, over de<\/p>\n
\n\tDaderaanpak bij geweld in huiselijke kring (28345, nr. 116).<\/p>\n
\n\tVan dit overleg brengt de commissie bijgaand geredigeerd woordelijk verslag uit.<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tDe voorzitter van de vaste commissie voor Veiligheid en Justitie,<\/p>\n
\n\tDe Roon<\/p>\n
\n\tDe griffier van de vaste commissie voor Veiligheid en Justitie,<\/p>\n
\n\tNava<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tVoorzitter: De Roon<\/p>\n
\n\tGriffier: Hessing-Puts<\/p>\n
\n\tAanwezig zijn acht leden der Kamer, te weten: De Roon, Berndsen, Holtackers, Van Raak,<\/p>\n
\n\tArib, Hennis-Plasschaert, Voortman, Wiegman-van Meppelen Scheppink<\/p>\n
\n\ten minister Opstelten van Veiligheid en Justitie, die vergezeld is van enkele ambtenaren van<\/p>\n
\n\tzijn ministerie.<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tDe voorzitter: Dames en heren. Wij gaan beginnen. De spreektijd per fractie is in eerste<\/p>\n
\n\ttermijn vijf minuten. Ik sta per fractie in deze ronde twee interrupties toe. Als eerste is het<\/p>\n
\n\twoord aan mevrouw Berndsen van de fractie van D66.<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tMevrouw Berndsen (D66): Huiselijk geweld. De cijfers spreken helaas voor zich. 9% van de<\/p>\n
\n\tNederlandse bevolking was de afgelopen vijf jaar slachtoffer. 45% heeft er ooit mee te maken<\/p>\n
\n\tgehad. Schrikbarend zijn de cijfers van dodelijke slachtoffers: In 2009, 45 mensen, in 2010<\/p>\n
\n\twaren het er eind september al 44. Dat brengt me meteen bij mijn eerste vraag aan de<\/p>\n
\n\tminister. Wat zeggen de cijfers over 2011? Het aantal slachtoffers moet naar beneden. Mijn<\/p>\n
\n\tfractie is dan ook verheugd dat de minister de landelijke aanpak van huiselijk geweld<\/p>\n
\n\tversterkt. Maar welke concrete doelstellingen en resultaten heeft de minister voor ogen? Mijn<\/p>\n
\n\tfractie is positief over het voorstel van de Federatie Opvang om het beleid te vertalen naar<\/p>\n
\n\teen nationaal actieplan, dat in lijn is met het Europees Verdrag tegen huiselijk geweld. Hoe<\/p>\n
\n\tstaat de minister hier tegenover?<\/p>\n
\n\tDe omvang van huiselijk geweld is enorm, de aanpak is complex en vraagt om samenwerking<\/p>\n
\n\tvan verschillende organisaties. Hoe monitort de minister de effectiviteit van zijn beleid?<\/p>\n
\n\tHeeft hij zicht op het beleid van de gemeenten? In hoeveel procent van de gevallen<\/p>\n
\n\tbijvoorbeeld stopt het geweld daadwerkelijk na een interventie? Over de aanpak van huiselijk<\/p>\n
\n\tgeweld zou regelmatig gerapporteerd moeten worden. Wij weten wat de toegevoegde waarde<\/p>\n
\n\tis van de Nationaal Rapporteur Mensenhandel. Hoe staat de minister tegenover een nationaal<\/p>\n
\n\trapporteur huiselijk geweld? Deze hoeft wat mijn fractie betreft niet per definitie te worden<\/p>\n
\n\tondergebracht bij de Nationaal Rapporteur Mensenhandel, want ik weet dat zij geen hele<\/p>\n
\n\tkerstboom wil hebben. Het gaat om het rapporteren als zodanig, omdat het over nogal<\/p>\n
\n\tversnipperd beleid gaat.<\/p>\n
\n\tHet Aware-systeem kan levens redden: Met een druk op de knop de politie alarmeren bij<\/p>\n
\n\tdreigend geweld. Ieder ernstig bedreigd slachtoffer zou gegarandeerd toegang moeten hebben<\/p>\n
\n\ttot een dergelijk systeem, zeker gezien de hoge aantallen dodelijke slachtoffers van huiselijk<\/p>\n
\n\tgeweld. Een jaar geleden was 85% van de centrumgemeenten aangesloten op Aware. Is dit<\/p>\n
\n\tinmiddels 100%? Slagen de gemeentes erin om de knelpunten, de wachttijden, op te lossen?<\/p>\n
\n\tVormen de bezuinigingen een risico voor Aware of is dit voldoende gewaarborgd?<\/p>\n
\n\tHet huisverbod blijkt een krachtig instrument bij de aanpak van huiselijk geweld. Het is de<\/p>\n
\n\tafgelopen twee jaar veel gebruikt. Uit de cijfers blijkt zelfs dat bij vier van de vijf opgelegde<\/p>\n
\n\thuisverboden het geweld afneemt als er daadwerkelijk iets gebeurt, in die zin dat er<\/p>\n
\n\thulpverlening plaatsvindt. Maar het doel was preventie en preventief is het helaas niet. In<\/p>\n
\n\t86% van de gevallen loopt de huisverbodprocedure gelijk op met een strafrechtelijke<\/p>\n
\n\tprocedure. Meer aandacht voor het preventieve karakter van een huisverbod, zoals de<\/p>\n
\n\tminister zelf in zijn brief zegt, kan het instrument versterken. De focus ligt sterk op<\/p>\n
\n\tsignalering, vervolging, en het bestuursrechtelijke en strafrechtelijke kader. Maar andere<\/p>\n
\n\tinstrumenten vragen ook meer aandacht, bijvoorbeeld vrijwillige hulp. Zorgt de minister<\/p>\n
\n\tsamen met zijn collega van VWS voor een goed evenwicht en samenhang in de hulp vanuit<\/p>\n
\n\tde strafrechtelijke en de zorgkant?<\/p>\n
\n\tHet huisverbod geeft geen garanties voor de lange termijn. De ggz heeft twijfels over de<\/p>\n
\n\teffectiviteit. De behandeling die plaatsvindt in de periode dat een tijdelijk huisverbod van<\/p>\n
\n\tkracht is, is vaak niet voldoende. De kans op recidive is daardoor groot. Uit de verschillende<\/p>\n
\n\tonderzoeken volgt steeds dat een geïntegreerde aanpak van uithuisplaatsing en zorg de sleutel<\/p>\n
\n\tis tot succes, en juist daar valt nog veel te verbeteren. Hoe gaat de minister de gemeenten<\/p>\n
\n\tstimuleren en helpen bij het tot stand brengen van goede ketenafspraken?<\/p>\n
\n\tDan de positie van kinderen. Bij de hulpverlening vallen kinderen nog wel eens tussen wal en<\/p>\n
\n\tschip. Ik vraag hiervoor extra aandacht van de minister. Vergeet hij de kinderen niet bij zijn<\/p>\n
\n\tplannen om de positie van het slachtoffer te verbeteren? Het is van belang dat gemeenten een<\/p>\n
\n\tprikkel hebben om ook aan kinderen aandacht te geven. Wachttijden voor directe en<\/p>\n
\n\tverplichte hulp zijn onwenselijk. Wil de minister de Kamer informeren over hoe hij specifiek<\/p>\n
\n\tde positie van minderjarige slachtoffers gaat versterken?<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tDe voorzitter: Nu zal de heer Holtackers het woord voeren, maar ik meld nog dat hij geen lid<\/p>\n
\n\tis van deze commissie. Ik ga er echter van uit dat de commissie er geen bezwaar tegen heeft<\/p>\n
\n\tdat hij het woord voert.<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tDe heer Holtackers (CDA): Voorzitter. Mij valt vandaag de eer te beurt om mijn collegawoordvoerders<\/p>\n
\n\top dit dossier te vervangen. Eerst een aantal algemene opmerkingen.<\/p>\n
\n\tDe laatste tien jaar is er heel veel gebeurd op dit dossier. De regering is actief en hetzelfde<\/p>\n
\n\tgeldt voor heel veel maatschappelijke instanties. Wij hebben dat kunnen lezen in de<\/p>\n
\n\tdocumenten van de laatste tien jaar. Er is een steevaste en gestage vooruitgang in de aanpak<\/p>\n
\n\tvan dit fenomeen. Mijn inbreng bestaat uit drie blokken. Ik wil iets zeggen over de aanpak,<\/p>\n
\n\tde preventie en de daderaanpak, over het tijdelijk huisverbod en over het stelsel waarmee wij<\/p>\n
\n\tdit vreselijke kwaad gaan aanpakken.<\/p>\n
\n\tEerst de aanpak, de preventie en de daderaanpak. Huiselijk geweld is te vergelijken met een<\/p>\n
\n\tijsberg. Het is bijna een cliché, het topje van de ijsberg, maar het is ook geen cliché, omdat<\/p>\n
\n\thet topje in dit geval al een berg is. Als je kijkt naar de cijfers van mensen die het slachtoffer<\/p>\n
\n\tworden, dan lopen de rillingen je over de rug. Dat brengt mij bij mijn eerste vraag. Kan de<\/p>\n
\n\tminister reageren op het belang van primaire preventie? De minister is uitgesproken en<\/p>\n
\n\tkrachtdadig bij daderaanpak, maar met zulke aantallen zal de eerste lijn van preventie ook<\/p>\n
\n\tmoeten worden versterkt. Ik denk dan aan scholen, consultatiebureaus en verenigingen. De<\/p>\n
\n\tgehele samenleving moet daarvoor worden ingeschakeld. Ik houd geen pleidooi om de<\/p>\n
\n\tsamenleving te organiseren om het thema heen. Ik pleit ervoor dit thema op te brengen als<\/p>\n
\n\teen punt van aandacht in de gehele samenleving. Graag een reactie van de minister. Geweld<\/p>\n
\n\tis geen middel om meningsverschillen op te lossen. Dat moet in onze samenleving heel erg<\/p>\n
\n\tduidelijk worden. Het huisverbod is bedoeld om hulpverlening te starten, maar<\/p>\n
\n\tbegrijpelijkerwijs zie je dat hulpverleningsinstanties tijd nodig hebben om dat ook<\/p>\n
\n\tdaadwerkelijk te doen. De vraag is of de tien dagen voldoen. Wordt het geen tijd om te<\/p>\n
\n\tbezien of die termijn kan worden verlengd? Juist in die tien dagen moeten de preventie en de<\/p>\n
\n\thulpverlening starten. Dat is nu lang niet altijd mogelijk.<\/p>\n
\n\tDan de handhaving van het huisverbod. Verboden zijn werkzaam op het moment dat er een<\/p>\n
\n\tstevige handhaving achter zit. Op dat punt kan de situatie ook worden verbeterd. Hoe ziet de<\/p>\n
\n\tminister de mogelijkheden om de handhaving te verbeteren? Het huisverbod is niet de<\/p>\n
\n\toplossing op zich. Het is de start bij een crisissituatie die een verlenging moet krijgen via<\/p>\n
\n\treguliere hulpverlening. Die aansluiting spreekt niet vanzelf. Daarmee ontstaan echter gaten<\/p>\n
\n\tin de hulpverlening, terwijl er sprake moet zijn van een doorlopend traject. Hoe ziet de<\/p>\n
\n\tminister de aansluiting van de hulpverlening in het huisverbod op de reguliere hulpverlening<\/p>\n
\n\ten behandeling?<\/p>\n
\n\tDan kom ik bij het stelsel zelf. Als je bedenkt dat er zoveel daders en zoveel slachtoffers in<\/p>\n
\n\thet geding zijn, dan vraag je je af wat je moet doen. Wat mij betreft is het voorstel dat ik in<\/p>\n
\n\tveel documenten tegenkom, een nationaal actieplan, een nationaal samenwerkingsplan, zeker<\/p>\n
\n\teen optie. Op die basis kan worden gekomen tot een bepaalde regie, zowel op de inhoud als<\/p>\n
\n\twat betreft het vinden van methoden om een goede en snelle aanpak van dit fenomeen<\/p>\n
\n\tmogelijk te maken. Graag een reactie. Over het voorstel voor een rapporteur huiselijk geweld<\/p>\n
\n\tis mijn fractie nog niet tot een oordeel gekomen. De vergelijking met mensenhandel gaat<\/p>\n
\n\tnamelijk niet helemaal op. Mensenhandel heeft een internationaal karakter dat minder snel te<\/p>\n
\n\tdoorgronden is, hoe buitengewoon ernstig ook. Huiselijk geweld betreft een lokale<\/p>\n
\n\taangelegenheid. We weten er inmiddels heel veel van, in aantallen, in kwaliteit, in<\/p>\n
\n\taanleidingen. Dus op de vraag of een rapporteur huiselijk geweld nodig is, krijg ik graag eerst<\/p>\n
\n\teen reactie van de minister. Het gaat er uiteindelijk om dat wij de veldwerkers, de mensen, de<\/p>\n
\n\tsamenleving versterken als het gaat om de aanpak van dit fenomeen. Als wij eventueel<\/p>\n
\n\tmiddelen kunnen vrijspelen om dit te doen, dan gaat onze prioriteit in die richting. De<\/p>\n
\n\tmeldcode zou ingaan per 1 januari 2012. Waarom is dat nog niet gebeurd? Graag een reactie.<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tDe heer Van Raak (SP): Meer dan 200.000 volwassenen zijn jaarlijks slachtoffer van<\/p>\n
\n\thuiselijk geweld, 119.000 kinderen en gemiddeld 40 doden. Huiselijk geweld is een serieuze<\/p>\n
\n\tdoodsoorzaak. Wat de SP betreft moeten de daders worden aangepakt en de slachtoffers<\/p>\n
\n\tbeschermd, maar dat vindt iedereen, ook de minister. Toch ontvangen wij nog steeds e-mails<\/p>\n
\n\twaaruit het tegendeel blijkt, waaruit blijkt dat slachtoffers nog steeds op de vlucht moeten,<\/p>\n
\n\tomdat zij niet effectief kunnen worden beschermd en zich niet veilig voelen in hun eigen<\/p>\n
\n\thuis. Heeft inmiddels iedere regio het besef dat op het plegen van huiselijk geweld een<\/p>\n
\n\thuisverbod moet volgen? Wij zijn voorstander van dat huisverbod. Maar het heeft geen<\/p>\n
\n\tenkele zin om alleen de dader uit huis te halen. Er moet ook hulp worden geboden aan de<\/p>\n
\n\tslachtoffers. Daar heeft de SP al eerder aandacht voor gevraagd. Als kinderen slachtoffer zijn,<\/p>\n
\n\tmaar ook als ze zien dat hun moeder of vader slachtoffer is van mishandeling, dan is dat<\/p>\n
\n\tkindermishandeling. Dan moet altijd de juiste hulp worden geboden, maar dat gebeurt nog<\/p>\n
\n\tniet. Een derde van de kinderen krijgt niet de juiste hulp. De hulp aan kinderen schiet nog<\/p>\n
\n\tsteeds te kort. Dat horen wij ook van agenten. Het scheelt heel erg per regio of per bureau.<\/p>\n
\n\tOp sommige plekken kunnen agenten heel goed samenwerken met bijvoorbeeld Bureau<\/p>\n
\n\tJeugdzorg of het AMK, maar op andere plekken blijven agenten met jongeren zitten. Ze<\/p>\n
\n\tkunnen ze niet kwijt, of ze lopen aan tegen een muur van bureaucratie. Hoe het wel kan, zie<\/p>\n
\n\tje bij de kinder- en jeugdtraumacentra. Daar waren er twee van. Er zijn er gelukkig nog<\/p>\n
\n\tsteeds twee, al dreigde de instelling in Haarlem te worden gesloten. Mijn collega Kooiman<\/p>\n
\n\theeft zich er zeer voor ingezet om die open te houden. Wij zijn erg blij met de brief van de<\/p>\n
\n\tstaatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport van 7 februari waaruit wij kunnen<\/p>\n
\n\tconcluderen dat het Kind- en Jeugdtraumacentrum Haarlem open blijft. Onze complimenten<\/p>\n
\n\tdaarvoor.<\/p>\n
\n\tBij de bescherming van slachtoffers hoort ook een goede regeling van opvangplaatsen. Die is<\/p>\n
\n\tonvoldoende. Ik kreeg van iemand uit Noord-Holland een e-mail. Deze persoon werd voor<\/p>\n
\n\topvang naar Emmen verwezen en vervolgens naar Venlo. Dat kan natuurlijk niet. Er is nog<\/p>\n
\n\tsteeds een groot tekort aan opvangplaatsen. Ook vanwege een gebrek aan eenduidige<\/p>\n
\n\tregistratie in de regio’s weten wij nog niet hoe groot dat is, maar het is heel erg duidelijk dat<\/p>\n
\n\ter een tekort is. Wij kregen ook nog een brief van de Federatie Opvang. Daarin staat dat de<\/p>\n
\n\tvrouwenopvang nog steeds kampt met een structureel gebrek aan capaciteit. Elke dag worden<\/p>\n
\n\tverzoeken van vrouwen afgewezen, omdat er geen plek is. De federatie wees op een<\/p>\n
\n\twillekeurige dag in oktober, al zal dat niet zo willekeurig zijn geweest. Op die dag moest<\/p>\n
\n\topvang worden geweigerd aan 59 vrouwen en 52 kinderen wegens capaciteitsgebrek. Dat<\/p>\n
\n\twas een bijzondere dag, maar de federatie verzekert ons dat elke dag sprake is van<\/p>\n
\n\tcapaciteitsproblemen. Herkent de minister zich in dat beeld? Klopt dat? Zo ja, wat gebeurt<\/p>\n
\n\teraan, want dat is de basis?<\/p>\n
\n\tWie zijn vrouw of zijn kinderen slaat, is niet goed bij zijn hoofd. Daders vinden dat gelukkig<\/p>\n
\n\tzelf vaak ook, maar ze hebben hulp nodig. Soms willen ze dat niet, soms ook wel. Als<\/p>\n
\n\tiemand is veroordeeld, dan is het heel gemakkelijk om therapie verplicht te stellen, maar vaak<\/p>\n
\n\tis een veroordeling heel moeilijk rond te krijgen. Er kan een huisverbod worden opgelegd,<\/p>\n
\n\tmaar hoe zit het dan met de hulpverlening en de therapie in de tien dagen huisverbod? Heeft<\/p>\n
\n\tdat het gewenste effect en hoe zit het na het huisverbod? Hoe zorgen we ervoor dat mensen<\/p>\n
\n\thulp willen blijven accepteren? Het is het beste als daders zelf aangeven dat ze hulp willen, al<\/p>\n
\n\tkan het een probleem zijn als je dan een eigen bijdrage van €200 moet betalen. Wat vindt de<\/p>\n
\n\tminister daarvan?<\/p>\n
\n\tIn Eindhoven hebben we gezien hoe het ook kan. Ik doel op de Van Velzen-experimenten,<\/p>\n
\n\tvan mijn oud-collega Krista van Velzen. Hier bleek dat reclasseringswerkers erin zijn<\/p>\n
\n\tgeslaagd om mensen vrijwillig naar therapie te krijgen. Het was heel knap wat<\/p>\n
\n\treclasseringswerkers daar hebben gedaan. Er was wel een probleem, want er was geen<\/p>\n
\n\tveroordeling. Toch zijn ze met mensen aan de slag gegaan. De reclasseringwerkers zijn door<\/p>\n
\n\tde bureaucratie gegaan. Zij hebben gezegd dat ze dit zouden gaan regelen, met een beroep op<\/p>\n
\n\thun eigen beroepseer. Volgens mij waren de Van Velzen-experimenten in Eindhoven een<\/p>\n
\n\tgroot succes. Vond de minister dat ook? Zo ja, wat vindt hij er dan van dat die zijn stopgezet?<\/p>\n
\n\tIs dat niet eeuwig zonde? Bij die experimenten kreeg de reclassering de ruimte om mensen<\/p>\n
\n\tvrijwillig te behandelen. Als mensen vrijwillig meedoen, dan is dat altijd de beste start van<\/p>\n
\n\telke therapie. Waarom zijn die experimenten stopgezet? Is de minister bereid om die<\/p>\n
\n\texperimenten voort te zetten en landelijk in te voeren?<\/p>\n
\n\tBinnenkort komt de landelijke meldcode huiselijk geweld. Mijn fractie was daar altijd een<\/p>\n
\n\tgroot voorstander van. Maar er moet ook iets gebeuren met de meldingen van mensen. Het<\/p>\n
\n\tSteunpunt Huiselijk Geweld heeft echter een tekort aan capaciteit. Al die wetten, regels en<\/p>\n
\n\tplannen zijn fantastisch. De minister komt straks ongetwijfeld met een overzicht van alle<\/p>\n
\n\tregels die hij gaat opstellen, maar zonder capaciteit redden wij het niet. Ik heb het dan over<\/p>\n
\n\tde capaciteit voor de opvang van vrouwen en kinderen, slachtoffers, maar ook over de<\/p>\n
\n\topvang van daders, zeker als ze vrijwillig aan de slag willen.<\/p>\n
\n\tMevrouw Arib (PvdA): Huiselijk geweld is een ernstige en veel voorkomende vorm van<\/p>\n
\n\tgeweld, die veelal achter de voordeur plaatsvindt en daardoor onzichtbaar blijft voor de<\/p>\n
\n\tsamenleving. Het afgelopen decennium is steeds duidelijker geworden dat huiselijk geweld<\/p>\n
\n\teen van de meeste omvangrijke geweldsdelicten is binnen onze samenleving en in alle<\/p>\n
\n\tgeledingen voorkomt. Het betreft een groot maatschappelijk probleem met ernstige gevolgen<\/p>\n
\n\tvoor het dagelijks leven van talloze vrouwen, kinderen, ouderen en mannen. Het is de taak<\/p>\n
\n\tvan de overheid om er alles aan te doen om geweld in de huiselijke sfeer te voorkomen en<\/p>\n
\n\tslachtoffers te beschermen en te ondersteunen. Alleen op deze manier kan een<\/p>\n
\n\tmentaliteitsverandering te weeg worden gebracht en kunnen vrouwen en andere slachtoffers<\/p>\n
\n\tvrij van geweld leven. In dat kader wijs ik graag op het door de Raad van Europa, waarvan ik<\/p>\n
\n\took lid ben, op 11 mei 2011 gepresenteerde Verdrag over de preventie en bestrijding van<\/p>\n
\n\tgeweld tegen vrouwen of huiselijk geweld, de Instanbul-conventie. Dit verdrag staat voor<\/p>\n
\n\tondertekening open. Het verdrag is uniek van aard. Het is internationaal het meest<\/p>\n
\n\talomvattende juridisch bindende instrument om in het kader van huiselijk geweld actief op te<\/p>\n
\n\ttreden op het gebied van preventie, slachtofferhulp en vervolging van daders. Ik heb begin<\/p>\n
\n\tnovember 2011, dus vorig jaar, schriftelijke vragen gesteld aan de Nederlandse regering over<\/p>\n
\n\teen spoedige ondertekening door Nederland van de Instanbul-conventie. Achttien landen zijn<\/p>\n
\n\tons reeds voorgegaan. Dit verdrag ondersteunt het belang van een rijksbreed effectief,<\/p>\n
\n\talomvattend en gecoördineerd beleid. Ondanks het feit dat er de afgelopen jaren veel is<\/p>\n
\n\tbereikt, mede dankzij de Kamer en de maatschappelijke organisaties die zich met huiselijk<\/p>\n
\n\tgeweld bezighouden, en de aanpak van huiselijk geweld, ontbreekt het helaas nog steeds aan<\/p>\n
\n\tsamenhang en coördinatie. We worden echt met de stukken om de oren geslagen. Ik heb van<\/p>\n
\n\tverschillende departementen een stapel stukken meegenomen, beleidsbrieven, nota’s en<\/p>\n
\n\tactieplannen, waarin allerlei goede voornemens staan, maar er is geen samenhang en er vindt<\/p>\n
\n\tgeen samenwerking plaats tussen de verschillende departementen als het gaat om de aanpak<\/p>\n
\n\tvan huiselijk geweld, zowel in het veld als op het niveau van de landelijke en gemeentelijke<\/p>\n
\n\toverheden. Wij pleiten daarom voor een landelijk actieplan huiselijk geweld. In het verlengde<\/p>\n
\n\tdaarvan pleiten wij ook voor een nationaal rapporteur huiselijk geweld. Ik heb dat eerder al<\/p>\n
\n\tgedaan bij het debat over kindermishandeling. Ik hoop dat de Kamer dat ook breed<\/p>\n
\n\tondersteunt. Ik krijg daar graag een reactie van de minister op, vooral als het gaat om een<\/p>\n
\n\tbreed plan van aanpak voor huiselijk geweld.<\/p>\n
\n\tUit de procesevaluatie van de Wet tijdelijk huisverbod komt naar voren dat circa 30% van de<\/p>\n
\n\thuisverboden wordt overtreden, terwijl de politie slechts voor circa 11% van de<\/p>\n
\n\tovertredingen een proces-verbaal opmaakt. Hoe kan dat? Wat gaat de minister daaraan doen<\/p>\n
\n\ten deelt hij de mening dat een belangrijk aandachtspunt bij het huisverbod de handhaving<\/p>\n
\n\tervan is? Graag een reactie.<\/p>\n
\n\tDan de hulpverlening na een tijdelijk huisverbod. Dat blijkt nog steeds een groot probleem te<\/p>\n
\n\tzijn. De behandeling die plaatsvindt in de periode dat een tijdelijk huisverbod van kracht is, is<\/p>\n
\n\tdoorgaans onvoldoende om het gedrag te verbeteren en geweld te voorkomen. Een langdurig<\/p>\n
\n\ten vrijwillig traject is vaak nodig, maar de eigen bijdrage van patiënten in de tweedelijns<\/p>\n
\n\tgeestelijke gezondheidszorg van €200 per jaar vormt een hoge drempel. We weten, zowel<\/p>\n
\n\twat betreft daders als slachtoffers, dat het vaak gaat om mensen met een laag inkomen. Dus is<\/p>\n
\n\tde geestelijke gezondheidszorg op deze manier niet toegankelijk voor ze. Ik heb gisteren van<\/p>\n
\n\tverschillende gemeenten, vooral grote steden, gehoord dat de kwestie van de eigen bijdrage<\/p>\n
\n\tin de ggz echt een groot probleem is als het gaat om hulpverlening. Ik krijg ook daar graag<\/p>\n
\n\teen reactie op.<\/p>\n
\n\tIk heb door middel van schriftelijke, maar ook mondelinge vragen, al eerder aandacht<\/p>\n
\n\tgevraagd voor het Aware-systeem. Wij hadden toen te maken met een alarmbrief van de<\/p>\n
\n\tgemeente Capelle aan den IJssel, waaruit bleek dat er lange wachttijden bestonden. Hebben<\/p>\n
\n\talle gemeenten zo’n alarmsysteem? Wat is de wachttijd? Ik heb inmiddels begrepen dat het<\/p>\n
\n\tbij een aantal gemeenten nog steeds een maand duurt voordat een vrouw die wordt gestalkt<\/p>\n
\n\tgebruik kan maken van het systeem.<\/p>\n
\n\tMevrouw Hennis-Plasschaert (VVD): Uiteraard vinden wij deze kwestie allemaal<\/p>\n
\n\tverwerpelijk en onacceptabel, dus het lijkt mij dat er geen ruis op de lijn zit tussen de<\/p>\n
\n\tpolitieke partijen als het gaat om de aanpak hiervan. Mevrouw Arib gaf aan dat de kwestie<\/p>\n
\n\tzich vooral afspeelt bij mensen met lage inkomens, terwijl alle signalen er juist op wijzen dat<\/p>\n
\n\tdit in alle lagen van de bevolking voorkomt. Deelt de PvdA dit?<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tMevrouw Arib (PvdA): Ja, Huiselijk geweld en kindermishandeling komen in alle lagen van<\/p>\n
\n\tde samenleving voor, maar ik doelde vooral op de relatie tot de eigen bijdrage. Voor mensen<\/p>\n
\n\tmet een laag inkomen vormt dat een groot probleem. Dank overigens voor de interruptie,<\/p>\n
\n\twant anders gaat dit misschien een eigen leven leiden.<\/p>\n
\n\tDan nog iets over het Steunpunt huiselijk geweld. De meldcode komt eraan. De meldpunten<\/p>\n
\n\tkindermishandeling worden wettelijk verankerd, maar hoe staat het met het Steunpunt<\/p>\n
\n\thuiselijk geweld? Wordt dat ook wettelijk verankerd? Op een gegeven moment moeten ze<\/p>\n
\n\tworden samengevoegd. De ene is dan wel wettelijk verankerd, maar de andere niet. Hoe zit<\/p>\n
\n\tdat?<\/p>\n
\n\tDan het 0900-nummer. Als je belt naar het Steunpunt huiselijk geweld, maar ook als je belt<\/p>\n
\n\tnaar het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling, dan kost dat geld. Dat werkt<\/p>\n
\n\tbelemmerend voor kinderen en slachtoffers van huiselijk geweld. Wat vindt de minister<\/p>\n
\n\tdaarvan?<\/p>\n
\n\tGisteren kregen wij een brief over de moord in Zierikzee. Daarover hebben wij met de vorige<\/p>\n
\n\tminister heftige debatten gehad. Er zijn fouten gemaakt. Het is goed dat die worden erkend,<\/p>\n
\n\tmaar ik ben heel benieuwd welke lessen eruit worden getrokken voor de toekomst, te meer<\/p>\n
\n\tomdat ik las dat daders van geweld soms toch, al hebben ze een gebiedsverbod, verschijnen<\/p>\n
\n\tin de omgeving van slachtoffers.<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tMevrouw Hennis-Plasschaert (VVD): Er is al veel gezegd. Ik heb nog een aantal<\/p>\n
\n\taanvullende vragen. Hier en daar is er wat overlap, maar dat moet u me maar vergeven,<\/p>\n
\n\tvoorzitter.<\/p>\n
\n\tUit de procesevaluatie van de Wet tijdelijk huisverbod blijkt dat het tijdelijk huisverbod<\/p>\n
\n\tnauwelijks wordt ingezet in situaties waarbij alleen het kind slachtoffer is van huiselijk<\/p>\n
\n\tgeweld. Op aandringen van mijn collega Brigitte van der Burg heeft staatssecretaris Teeven<\/p>\n
\n\teerder gesteld dat hij het tijdelijk huisverbod ook in die situaties vaker wil inzetten. Kan de<\/p>\n
\n\tminister aangeven of dit inderdaad vaker wordt toegepast? En kan er al iets gezegd worden<\/p>\n
\n\tover de effectiviteit ervan? Meer in het algemeen stelt de Federatie Opvang dat de<\/p>\n
\n\teffectiviteit van het landelijk beleid en het einddoel, namelijk een vermindering van de ernst<\/p>\n
\n\ten omvang van huiselijk geweld, niet eenduidig zijn. Ook zou er te weinig aandacht uitgaan<\/p>\n
\n\tnaar een sluitend en effectief zorgaanbod. Mijn vraag aan de minister: Hoe meten we het te<\/p>\n
\n\tbereiken einddoel? Op basis van welke indicatoren kan worden vastgesteld of we op de goede<\/p>\n
\n\tweg zijn? Hoe wordt er nu precies gemonitord? Is het ook voor de Kamer gemakkelijker om<\/p>\n
\n\tinzicht te krijgen in de problematiek en de oplossing ervan?<\/p>\n
\n\tMedio december heeft de staatssecretaris aangegeven dat de huisverbodprocedure<\/p>\n
\n\teenvoudiger kan, maar de details heb ik nog niet helemaal op mijn netvlies. Klopt dat? Zo ja,<\/p>\n
\n\twat is de stand van zaken hiervan?<\/p>\n
\n\tDan de politiecapaciteit. Vaak wordt gesteld dat het huisverbod veel capaciteit van de politie<\/p>\n
\n\tvraagt. Uit onderzoek blijkt echter — dat staat ook in het schriftelijk verslag — dat het<\/p>\n
\n\topleggen van een tijdelijk huisverbod, in tegenstelling tot wat men dacht, maar weinig<\/p>\n
\n\tcapaciteit vraagt van het eerstelijns politiewerk, namelijk zo’n 14 fte's op jaarbasis. Hoe kijkt<\/p>\n
\n\tde minister hier tegenaan? Hoe staat het met de informatiepositie van de burgemeester? Zou<\/p>\n
\n\teen burgemeester zich ook door anderen dan alleen de politie kunnen laten informeren? Zo<\/p>\n
\n\tja, door wie? En werkt dit in de praktijk?<\/p>\n
\n\tHelaas moeten we vaststellen dat het bij huiselijk geweld vaak gaat om daders van generatie<\/p>\n
\n\top generatie. Slecht voorbeeld doet slecht volgen in dit geval. Het lijkt soms een vicieuze<\/p>\n
\n\tcirkel te zijn. Hoe doorbreken we dit? Wordt hierover beleidsmatig nagedacht? Wat doen we<\/p>\n
\n\teigenlijk met een dader als er een huisverbod is opgelegd? Wie draait er op voor de kosten<\/p>\n
\n\tvan opvang van de dader? De belastingbetaler of de dader zelf als dat mogelijk is? Ik heb<\/p>\n
\n\tdaar geen zicht op, maar ik wil er wel meer informatie over.<\/p>\n
\n\tWat is in dit alles de rol van het veiligheidshuis? Zijn veiligheidshuizen van toegevoegde<\/p>\n
\n\twaarde in dezen? Is het voldoende? Of zijn er nog aandachtspunten voor de veiligheidshuizen<\/p>\n
\n\tals het gaat om deze problematiek?<\/p>\n
\n\tDe staatssecretaris van VWS spreekt over een meldcode tegen huisgenoten. Dit is<\/p>\n
\n\tgesignaleerd door professionals. Kan de minister aangeven in welke sectoren deze meldcode<\/p>\n
\n\tvan kracht zou moeten zijn? Overigens is de VVD van mening dat het een meldplicht zou<\/p>\n
\n\tmoeten zijn. Kan de minister dit nogmaals onder de aandacht brengen van de staatssecretaris?<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tDe heer Van Raak (SP): Ik kan heel ver meevoelen met een meldplicht, maar ik zie wel een<\/p>\n
\n\tprobleem, namelijk dat mensen niet meer naar een arts durven. Wat vindt de VVD daarvan?<\/p>\n
\n\tDan maken we het probleem namelijk groter in plaats van het op te lossen.<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tMevrouw Hennis-Plasschaert (VVD): Hierover hebben mijn collega’s Van der Burg en<\/p>\n
\n\tVenrooy al vele malen met andere collega’s, ook met de heer Van Raak, gesproken. Het staat<\/p>\n
\n\tmij vrij om deze minister te verzoeken om de kwestie met de staatssecretaris te bespreken.<\/p>\n
\n\tOns probleem zit in het feit dat de meldcode uiteindelijk — nu wordt het opeens een<\/p>\n
\n\tverplichte meldcode genoemd — te vrijblijvend is, terwijl uit alle onderzoeken blijkt dat het<\/p>\n
\n\taantal mishandelingen veel groter is in vergelijking met het aantal meldingen. Tevens blijkt<\/p>\n
\n\tdat er vanuit de zorg, ondanks alle goede bedoelingen, soms niet wordt gemeld, in de zin van:<\/p>\n
\n\tDan houden wij het een beetje bij ons. Daar zit wat ons betreft licht tussen. Uiteindelijk<\/p>\n
\n\thebben wij overigens allemaal hetzelfde doel.<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tDe heer Van Raak (SP): We moeten de debatten niet opnieuw gaan doen, zeker niet als<\/p>\n
\n\tanderen het misschien beter hebben gedaan, maar is het dan niet meer een cultuurkwestie, in<\/p>\n
\n\tde zin dat artsen laks zijn of het vervelend of moeilijk vinden? Moeten wij daar niet een<\/p>\n
\n\toplossing voor vinden? Moeten we de artsen voorts niet de professionele ruimte bieden om in<\/p>\n
\n\tbepaalde gevallen af te wijken, om de doodeenvoudige reden dat vrouwen anders helemaal<\/p>\n
\n\tnergens meer terecht kunnen?<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tMevrouw Hennis-Plasschaert (VVD): … en mannen. Die discussie kunnen we dunnetjes<\/p>\n
\n\toverdoen, maar de vraag is hoe lang je hierop moet wachten en hoe lang we al wachten. Ik<\/p>\n
\n\tvraag de minister deze kwestie nog een keer met de staatssecretaris te bespreken.<\/p>\n
\n\tTen slotte kom ik bij de aansluiting tussen de bestuursrechtelijke en strafrechtelijke aanpak.<\/p>\n
\n\tDie blijft belangrijk. Het verschilt per regio hoe goed het op dit vlak gaat. In sommige regio’s<\/p>\n
\n\tzien we nog steeds dat het bestuurlijke verhaal meer vanuit de zorg wordt aangevlogen,<\/p>\n
\n\tterwijl bijvoorbeeld het OM graag al in een vroeg stadium betrokken wil worden ten behoeve<\/p>\n
\n\tvan een strafrechtelijk onderzoek. Is de minister dat mij eens? Wel heb ik trouwens begrepen<\/p>\n
\n\tdat als het gaat om de snelheid — het binnen maximaal 28 dagen van de grond krijgen van een<\/p>\n
\n\tstrafrechtelijk traject — de ontwikkelingen op het vlak van ZSM goede mogelijkheden bieden.<\/p>\n
\n\tDat is weer een compliment.<\/p>\n
\n\tEen allerlaatste vraag: kunnen we ervan uitgaan dat het ministerie van V en J de landelijke<\/p>\n
\n\tuitrol van B-SAFER van de Nederlandse reclassering gaat financieren?<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tMevrouw Voortman (GroenLinks): In de loop van de jaren is er veel verbeterd op het gebied<\/p>\n
\n\tvan huiselijk geweld. Hulpverleners, gemeenten, politie en justitie hebben eindelijk een<\/p>\n
\n\tgevoel van urgentie voor de aanpak van huiselijk geweld gekregen, maar er is nog veel te<\/p>\n
\n\tverbeteren. De onderzoeken die wij vandaag bespreken, geven een duidelijk, maar ook<\/p>\n
\n\tontstellend beeld van de ernst van de aard en omvang van huiselijk geweld. Ik hoef de cijfers<\/p>\n
\n\tdie mijn collega’s naar voren hebben gebracht niet te herhalen om dat duidelijk te maken. Het<\/p>\n
\n\ttijdelijk huisverbod is effectief. Niet alleen geeft het ruimte voor hulpverlening aan<\/p>\n
\n\tslachtoffers en daders, ook brengt het hulpverleners bij elkaar en dat is goed voor de<\/p>\n
\n\tsamenwerking. Maar het neveneffect dat het huisverbod strafzaken genereert, moet wat ons<\/p>\n
\n\tbetreft worden verhelderd. Wij zitten er niet op te wachten dat het positieve effect van het<\/p>\n
\n\ttijdelijk huisverbod ongedaan wordt gemaakt door de repressieve strafrechtelijke ingreep.<\/p>\n
\n\tDaarom ben ik benieuwd wat Reclassering Nederland kan betekenen bij de uitvoering van het<\/p>\n
\n\thuisverbod en de begeleiding bij het strafrechtelijke traject.<\/p>\n
\n\tBetaalt het ministerie van V en J ook de landelijke uitrol van het project B-SAFER van<\/p>\n
\n\tReclassering Nederland? Dit diagnostisch instrumentarium is immers effectief gebleken.<\/p>\n
\n\tAlles staat of valt met de financiële middelen. De hulpverlening moet paraat staan en soms<\/p>\n
\n\tbestaat er behoefte aan serieus beveiligde opvangvoorzieningen. Daaraan bestaat nog steeds<\/p>\n
\n\teen prangend gebrek. De heer Van Raak wees erop dat er ook op allerlei andere plekken een<\/p>\n
\n\tcapaciteitsprobleem is. Ik sluit mij daarbij aan. In sommige gevallen is de dreiging enorm, zo<\/p>\n
\n\tenorm dat het stelsel van bewaken en beveiligen in de rede ligt. Hoe vaak wordt dit stelsel<\/p>\n
\n\tvoor huiselijk geweld ingezet? Weten alle betrokkenen dat deze mogelijkheid bestaat? Zo<\/p>\n
\n\tneen, wat gaat de minister hieraan veranderen?<\/p>\n
\n\tEen ander probleem bij huiselijk geweld is de bespreekbaarheid. De Nederlandse Vrouwen<\/p>\n
\n\tRaad heeft daarom het project Doorbreek Huiselijk Geweld opgezet. Graag hoor ik hoe de<\/p>\n
\n\tminister dit project beoordeelt en hoe hij de toekomst ervan ziet. Wat ons betreft moeten wij<\/p>\n
\n\tvoorbij de fase van projecten ook bekijken hoe zaken structureel kunnen worden geborgd.<\/p>\n
\n\tTen aanzien van de decentralisatie naar gemeenten heb ik ook nog een aantal vragen, want<\/p>\n
\n\tdie vermindert het zicht op de landelijke huiselijk-geweldaanpak. Hoe voorkomen wij een<\/p>\n
\n\tverdere versplintering in een situatie van gedecentraliseerde zorg, een nationale politie en<\/p>\n
\n\tjustitie en landelijke financiering in het kader van onder andere de Zorgverzekeringswet? Hoe<\/p>\n
\n\tgaranderen wij dat overal in het land voldoende hulpaanbod aanwezig is en dat de<\/p>\n
\n\topgebouwde infrastructuur, capaciteit en laagdrempeligheid bij decentralisatie behouden<\/p>\n
\n\tblijven, ook in tijden van bezuinigingen? Hoe waarborgen wij dat het hulpaanbod ook voor<\/p>\n
\n\tslachtoffers met inkomens op een lager niveau dan het minimumloon toegankelijk blijft en<\/p>\n
\n\tniet door de heffing van een eigen bijdrage wordt aangetast? Graag een reactie van de<\/p>\n
\n\tminister.<\/p>\n
\n\tDan een vraag over de eigen bijdrage van vrouwen in de vrouwenopvang. Veel vrouwen<\/p>\n
\n\thebben als gevolg van langdurig ernstig geweld psychische klachten. Het faciliteren van en<\/p>\n
\n\tdoorverwijzen naar ggz-hulp is een van de diensten die de vrouwenopvang deze vrouwen<\/p>\n
\n\tbiedt om hen weer de regie over het eigen leven te geven en de opvoeding van de kinderen<\/p>\n
\n\tweer te laten oppakken. Door de heffing van een eigen bijdrage voor ggz-hulp wordt deze<\/p>\n
\n\tgroep vrouwen de toegang tot noodzakelijke hulp belemmerd. Hoe denkt de minister hiermee<\/p>\n
\n\tom te gaan?<\/p>\n
\n\tDan de laagdrempeligheid. Het is heel belangrijk dat melden zo laagdrempelig mogelijk kan<\/p>\n
\n\tgebeuren. Wij hebben het hier gisteren in het debat over seksueel geweld bij mensen met een<\/p>\n
\n\tbeperking ook al over gehad. Ik deel de mening van mevrouw Arib dat wij er zorg voor<\/p>\n
\n\tmoeten dragen dat melden zo laagdrempelig mogelijk kan gebeuren. Daarin past het niet om<\/p>\n
\n\tvoor telefonische hulplijnen geld te vragen. Ik hoor graag van de minister of hij daar een<\/p>\n
\n\toplossing voor heeft.<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tMevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie): Voorzitter. Het is al weer<\/p>\n
\n\teen poos geleden dat wij spraken over de blijf-van-mijn-lijf-huizen; de strafrechtelijke<\/p>\n
\n\taanpak van huiselijk geweld is inmiddels sterk in beeld gekomen. Dat is goed. Tegenwoordig<\/p>\n
\n\tspreken we niet meer over vrouwenopvang, maar over de ketenaanpak huiselijk geweld. De<\/p>\n
\n\tChristenUnie constateert dat die ketenbenadering voortdurend onder druk staat. Ontzettend<\/p>\n
\n\tveel mensen, organisaties, ministeries en gemeenten zijn betrokken bij de ketenaanpak, maar<\/p>\n
\n\tdat brengt enige verdeeldheid met zich, bijvoorbeeld wat betreft de instelling van de<\/p>\n
\n\tsteunpunten huiselijk geweld. Die zijn heel goed, maar ze zijn sterk verbonden met de GGD<\/p>\n
\n\ten daarmee met veiligheid en veiligheidsregio’s. De vrouwenopvang is op een heel andere<\/p>\n
\n\tschaal verdeeld en georganiseerd. Deze benadert de aanpak veel meer vanuit de zorgvraag,<\/p>\n
\n\twaarbij het allemaal draait om laagdrempeligheid en hulp. De ChristenUnie benadrukt het<\/p>\n
\n\tbelang van samenhang in beleidsmaatregelen en evenwicht in beleid rondom enerzijds de<\/p>\n
\n\tstrafrechtelijke aanpak en anderzijds de zorg en opvang. Met 200.000 slachtoffers red je het<\/p>\n
\n\tniet alleen met daderaanpak. De samenhang aan beleidsmaatregelen ontbreekt op dit moment<\/p>\n
\n\tnog te veel. Dat is ook terug te vinden in het onderzoeksrapport. Er zijn de afgelopen jaren<\/p>\n
\n\tgoede maatregelen getroffen, maar niemand kent precies de effecten ervan. Gemeenten en<\/p>\n
\n\tregio’s doen nu afzonderlijk onderzoekjes, maar dat moet veel meer landelijk en regionaal<\/p>\n
\n\tgestuurd moeten worden. Ook moet er duidelijkheid zijn over wat je meet en waarom.<\/p>\n
\n\tOverheid en veldpartijen moeten daarom eerst een gemeenschappelijke visie en<\/p>\n
\n\tgemeenschappelijke doelen formuleren. Welke resultaten willen we bereiken? Welke<\/p>\n
\n\tmeetbare indicatoren gebruiken we hiervoor? Er moet focus worden aangebracht in het<\/p>\n
\n\tbeleid. Een nationaal actieplan, gemonitord door een nationaal rapporteur, vindt de<\/p>\n
\n\tChristenUnie een goed middel daartoe. Er liggen voldoende bouwstenen bij VWS en Justitie.<\/p>\n
\n\tEuropese verdragen moedigen lidstaten aan om tot een actieplan te komen. Ook ik heb het<\/p>\n
\n\tadvies over het stelselonderzoek meegenomen. Dat moet leiden tot afspraken tussen VNG en<\/p>\n
\n\tde sector, maar op bepaalde onderdelen is rijkssturing nodig, zegt het advies, bijvoorbeeld<\/p>\n
\n\twaar het crisisopvang betreft of bijzondere vormen van opvang. De landelijke infrastructuur<\/p>\n
\n\tmoeten we behouden. Verdere versnippering van hulp en financiering moeten we<\/p>\n
\n\tvoorkomen. Ik ben blij dat minister Opstelten in zijn brieven regelmatig naar het<\/p>\n
\n\tstelselonderzoek verwijst, maar het valt op dat staatssecretaris Veldhuijzen in haar reactie op<\/p>\n
\n\thet advies vooral doorverwijst naar gemeenten. En zo lijkt een hete aardappel te worden<\/p>\n
\n\tdoorgegeven en blijft het gebrek aan samenhang in stand. Geen kwaad woord over<\/p>\n
\n\tgemeenten, maar gemeenten kijken vooral lokaal en als het meezit regionaal. Maar veiligheid<\/p>\n
\n\tmoet vooropstaan. Alleen vrouwenopvang vanuit de eigen regio staat dat in de weg, want<\/p>\n
\n\tsommige vrouwen zijn in eigen regio simpelweg niet veilig. Hoe ziet de minister de rol van<\/p>\n
\n\thet Rijk?<\/p>\n
\n\tIk wijs ook op het capaciteitstekort in de opvang. Er zijn vrouwen die veel te lang in een<\/p>\n
\n\tnoodbed verblijven, terwijl zo’n bed eigenlijk is bedoeld voor een paar nachten. Het gaat niet<\/p>\n
\n\taan dat vrouwen daar weken in moeten doorbrengen, want dat leidt tot achterstand en tekort<\/p>\n
\n\taan goede en passende hulpverlening.<\/p>\n
\n\tIk ben blij met het beschikbare geld voor de aanpak van huiselijk geweld. Ik heb wel het idee<\/p>\n
\n\tdat de focus vooral op de voorkant ligt, op wat er achter de voordeur gebeurt, terwijl er te<\/p>\n
\n\tweinig aandacht is voor opvang en preventie, maar dat is de echte voorkant. Vorige week<\/p>\n
\n\tvrijdag was ik nog in een vrouwenopvangcentrum. Het geluid dat ik daar hoorde en waardoor<\/p>\n
\n\tik bijna van mijn stoel viel van verbazing, was dat er eigenlijk nauwelijks oog is voor<\/p>\n
\n\tkinderen in de opvang. Toch moeten ook kinderen die in de opvang zitten, als cliënt worden<\/p>\n
\n\tgezien. Ik heb begrepen dat er nu slechts €1 beschikbaar is voor kinderen. Of je als vrouw nu<\/p>\n
\n\tmet een of meer kinderen binnenkomt, er is slechts €1 beschikbaar voor de kinderen. Dat is<\/p>\n
\n\techt te weinig. Bureau Jeugdzorg wordt er wel bij betrokken, maar dat heeft vaak geen geld<\/p>\n
\n\tbeschikbaar voor kinderen van buiten de regio. Als er wat wordt verstrekt, dan gebeurt het<\/p>\n
\n\tpas na weken. Het zou heel mooi zijn als er gezinsfinanciering beschikbaar komt bij de<\/p>\n
\n\taanpak van huiselijk geweld. Misschien kunnen wij een pilot starten, aan te sturen van<\/p>\n
\n\tbovenaf, of een experiment in het kader van de decentralisatie van de jeugdzorg. Mensen<\/p>\n
\n\tblijven nog te veel in kokers denken.<\/p>\n
\n\tVorige week in de opvang hoorde ik ook over de gevolgen van de afschaffing van de<\/p>\n
\n\ttolkenvergoeding. Spreken met een tolk vraagt veel tijd. VWS heeft een streep gezet door de<\/p>\n
\n\ttolkenvergoeding als bezuiniging, maar ik kan me voorstellen dat minister Opstelten daar last<\/p>\n
\n\tvan gaat krijgen. Een tolk heeft namelijk grote meerwaarde. Ik ben heel benieuwd wat de<\/p>\n
\n\tminister daarmee gaat doen.<\/p>\n
\n\tHuiselijk geweld is ook een groot probleem op de BES-eilanden. Mijn collega, mevrouw<\/p>\n
\n\tOrtega, heeft er al vragen over gesteld. Ik heb begrepen dat een en ander wordt<\/p>\n
\n\tteruggekoppeld naar VWS. Op die eilanden maken zelfs politieagenten zich schuldig aan<\/p>\n
\n\thuiselijk geweld. Men is zich daar nog te weinig bewust van het probleem van huiselijk<\/p>\n
\n\tgeweld en wat je eraan kunt doen. Ik ben benieuwd wat de minister op de BES-eilanden gaat<\/p>\n
\n\tdoen wat dit betreft.<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tIk meld me nu af, voorzitter, want er vinden heel veel AO’s tegelijkertijd plaats. De<\/p>\n
\n\tantwoorden op deze kwestie zal ik met aandacht terugluisteren en lezen.<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tDe vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tDe voorzitter: Dames en heren, wij gaan weer verder. Het woord is aan de minister van<\/p>\n
\n\tVeiligheid en Justitie. Ook in deze termijn sta ik twee interrupties per fractie toe.<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tMinister Opstelten: Voorzitter. Ik dank de geachte afgevaardigden voor hun bijdrage over dit<\/p>\n
\n\took voor het kabinet en met name een aantal collega’s belangrijke onderwerp. Ik spreek<\/p>\n
\n\tnamens vier collega’s, de collega’s van VWS, de staatssecretaris van OCW en minister Leers,<\/p>\n
\n\tsinds hij de portefeuille van Integratie heeft. Geweld in huiselijke kring pakken wij<\/p>\n
\n\tgezamenlijk aan. De Kamer vraagt daar ook om. Ik wil er ook helder over zijn. We hebben de<\/p>\n
\n\tKamer hierover geïnformeerd in brief van 24 oktober, naar aanleiding van de beleidsevaluatie<\/p>\n
\n\tvan het Landelijk beleid huiselijk geweld. Het is een aanpak van ons allemaal, schouder aan<\/p>\n
\n\tschouder zeg ik er beeldend bij. Ik trek dat ook door. De rijksbrede aanpak richt zich op alle<\/p>\n
\n\tvormen van geweld in huiselijke kring, zoals partnergeweld, kindermishandeling,<\/p>\n
\n\thuwelijksdwang, eergerelateerd geweld, oudermishandeling en vrouwelijke genitale<\/p>\n
\n\tverminking. Ikzelf, VWS, OCW en IIA slaan de handen daarvoor ineen. Ik wil dat<\/p>\n
\n\tnadrukkelijk zeggen. Door een gezamenlijke inzet vanuit ieders verantwoordelijkheid pakken<\/p>\n
\n\twij het probleem effectiever en efficiënter aan. Wij hebben nog niet voor alles de steen der<\/p>\n
\n\twijzen gevonden als het gaat om door de Kamer aangegeven punten, maar we zijn bezig om<\/p>\n
\n\tsamenhang te creëren, ook op andere onderdelen. We willen Kamer en veld echter niet<\/p>\n
\n\tbelasten met verschillende plannen van aanpak vanuit verschillende verantwoordelijkheden,<\/p>\n
\n\twant dan is de samenhang niet meer te vinden. De Kamer moet ons daar ook even de ruimte<\/p>\n
\n\tvoor geven. Drie pijlers zijn wat ons betreft richtinggevend. Dat hebben wij ook duidelijk<\/p>\n
\n\taangeven. Ook in die zin is er al consistentie. Ik doel op een gerichte aanpak van de daders,<\/p>\n
\n\thet versterken van de positie van de slachtoffers en het doorbreken van de intergenerationele<\/p>\n
\n\toverdracht van geweld in de huiselijke kring.<\/p>\n
\n\tDe cijfers heb ik uiteraard bij de hand, maar ik ga die niet nog eens herhalen, want de Kamer<\/p>\n
\n\tzit daar net zo goed in. Daarmee is de problematiek en de scherpte ook aangegeven, evenals<\/p>\n
\n\twat noodzakelijk is. Ik zeg "ja" tegen het verzoek om een nationale aanpak. Dat zeg ik met<\/p>\n
\n\tmijn collega’s. Ik ben bereid om nadere afspraken met de Kamer te maken over de verdere<\/p>\n
\n\tvormgeving ervan. Mijn collega’s en ik krijgen wat dat betreft graag een steuntje in de rug,<\/p>\n
\n\twant dan kunnen wij op zoek naar een goede balans. Wat de Kamer op dit punt vraagt, is dus<\/p>\n
\n\tprecies waar wij naar toe willen.<\/p>\n
\n\tDan een kwestie waarover ik iets anders denk. Dat betreft de nationaal rapporteur huiselijk<\/p>\n
\n\tgeweld, waar mevrouw Arib en mevrouw Berndsen nadrukkelijk om hebben gevraagd. De<\/p>\n
\n\theer Holtackers heeft aangegeven dat hij wat dit betreft in een dilemma zit en dat hij nog aan<\/p>\n
\n\thet nadenken is. De functie van de Nationaal Rapporteur Mensenhandel, ook gericht op<\/p>\n
\n\tkinderpornografie, wordt uitgebreid naar het terrein van seksueel geweld tegen kinderen. In<\/p>\n
\n\tdie zin moeten wij ook focussen. De concrete uitwerking vindt op dit moment plaats.<\/p>\n
\n\tDaarover hebben wij afspraken gemaakt. Ik zal de Kamer daarover informeren. Op zichzelf<\/p>\n
\n\tvind ik het dus niet zo logisch om wat deze kwestie betreft meteen met rapporteurs te komen.<\/p>\n
\n\tIk wil eerst de focus en de lijn van ons beleid op dit punt nader vorm geven. Daar zijn wij<\/p>\n
\n\took mee bezig. Ik denk ook aan een vorm van integrale monitoring. Of dat nu via een<\/p>\n
\n\trapporteur gebeurt, of via monitoring met behulp van een systeem, vind ik niet zo essentieel,<\/p>\n
\n\tmaar ik ben er niet voor om nu weer een institutie in het leven te roepen. Het lijkt mij veel<\/p>\n
\n\tbeter om de kosten die dit met zich brengt in te zetten voor de aanpak, alles in een goede<\/p>\n
\n\tbalans. Ik heb begrepen dat de staatssecretaris van VWS in gelijke bewoordingen heeft<\/p>\n
\n\tgesproken. We gaan nu dus investeren in de uitvoering van alle beschreven acties in de<\/p>\n
\n\trichting van deze belangrijke problematiek. Daar moeten de belangrijkste investeringen<\/p>\n
\n\tplaatsvinden.<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tMevrouw Berndsen (D66): De minister spreekt over een nationale aanpak, maar betekent dit<\/p>\n
\n\teen nationaal actieplan? Hij stelt ook dat er sprake is van versnippering. De nationale<\/p>\n
\n\toverheid trekt zich wat meer terug. Er wordt meer en meer overgelaten aan de lokale<\/p>\n
\n\toverheden. Het hoeft van mij niet per se een nationaal rapporteur te zijn. Er hoeft geen<\/p>\n
\n\tinstitutie te komen, maar het is wel van belang dat de samenhang wordt gemonitord en dat<\/p>\n
\n\tbest practises worden herkend en met elkaar gedeeld. Dat is belangrijker dan bakkeleien over<\/p>\n
\n\teen institutie.<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tMinister Opstelten: Ik ben erg gelukkig met die interventie van mevrouw Berndsen. We<\/p>\n
\n\thebben het dus niet over de definitie van een institutie of de wijze waarop je monitort.<\/p>\n
\n\tNatuurlijk vind ook ik, net als mijn collega’s, dat wij moeten monitoren, want we moeten<\/p>\n
\n\tweten waarover wij het hebben. Dit is een te serieus probleem. Of je het nu een deltaplan<\/p>\n
\n\tnoemt of een nationaal actieplan, het gaat ons om een nationale aanpak, schouder aan<\/p>\n
\n\tschouder met zijn vieren. Daar willen wij de ruimte voor. Sterker kan niet, al mag de Kamer<\/p>\n
\n\tdaarover met mij van mening verschillen. Wij willen wel graag weten op welke punten we<\/p>\n
\n\tmoeten focussen en welke resultaten we moeten laten zien. Dan monitoren wij uiteraard<\/p>\n
\n\tvanzelfsprekend. Ik wil ook niet zonder monitoring werken, want ik wil weten wat de<\/p>\n
\n\tresultaten van onze aanpak en ons beleid zijn.<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tMevrouw Berndsen (D66): Ik ken deze minister zo ontzettend van de actie. Het zou dus heel<\/p>\n
\n\tmooi zijn als hij de term "actieplan" in de brief die hij van de Federatie Opvang heeft<\/p>\n
\n\tgekregen en die heel breed wordt gedragen, zou overnemen. Dat geeft meer aan dan een<\/p>\n
\n\tnationaal plan. Het past ook beter bij deze minister.<\/p>\n
\n\t <\/p>\n
\n\tMinister Opstelten: Ik houd niet zo van de term "plan", wel van de term "nationaal<\/p>\n
\n\tactieprogramma". Dan vermijd je het woord "plan" maar laten we daar verder niet over<\/p>\n
\n\tstrijden. Ik zeg wel toe dat wij nog meer dan wij tot nu toe hebben gedaan — vandaar ook dit<\/p>\n
\n\toverleg, want dan luisteren wij uiteraard en er verandert altijd wel iets als wij met de Kamer<\/p>\n
\n\tspreken en wij krijgen dan ook impulsen — de impulsen vanuit de Kamer meenemen en bij<\/p>\n
\n\tmijn collega’s neerleggen. Dan kunnen wij daarna tot een nieuwe rapportage komen. Of je<\/p>\n
\n\tdat nu al of niet een actieprogramma noemt, dat vind ik niet zo’n punt. Wij hebben in ieder<\/p>\n
\n\tgeval het gevoel dat wij bezig zijn op de manier waar de federatie om vraagt. Het gaat om<\/p>\n
\n\twat er in het stuk staat. We willen focussen en we willen een actieprogramma als daarmee<\/p>\n
\n\t"doen" wordt bedoeld. Ik wil duidelijker aangeven welke doelen wij bereiken, langs welke<\/p>\n
\n\tweg wij dat doen en op welke manier wij keuzen maken, want niet alles kan. Daar moet je<\/p>\n
\n\took duidelijk in zijn.<\/p>\n
\n\tEr is ook een modelaanpak. De gemeenten spelen daarbij een belangrijke rol. Ook dat moeten<\/p>\n
\n\twij monitoren. Wij moeten goede afspraken met gemeenten maken, maar wij moeten ze ook<\/p>\n
\n\tin de positie brengen dat zij iets kunnen doen. Daarvoor is een modelaanpak opgesteld. Deze<\/p>\n