![\"\"](\"https:\/\/strange-germain.51-195-46-41.plesk.page\/wp-content\/uploads\/2011\/03\/afwijkend-groot.jpg\")
Waarom dit boek? Ik wilde mijn verhaal delen met de wereld.<\/p>\n\n\tWaarom dit boek? Ik wilde mijn verhaal delen met de wereld.<\/p>\n
\n\tVolgensBlack Hair Styles\/Care Home<\/a>Black Hair Styles\/Care Home<\/a> de reguliere zorg is autisme een ‘ernstige psychiatrische stoornis’ die doordringt in alle gebieden van de ontwikkeling van het kind en die het hele leven bepaalt.<\/p>\n \n\tDe begeleiding is vaak gericht op de gedragsproblemen en de symptomen van iemand met autisme. De omgeving krijgt voorlichting over wat autisme inhoudt. Deskundigen spreken met veel pessimisme over de toekomst van het kind.<\/p>\n \n\tDe persoonlijkheid van iemand met autisme verdrinkt in alle uitspraken en dossiers.<\/p>\n \n\t <\/p>\n <\/p>\n \n\tAls iedereen: je ouders, leerkrachten en de deskundigen je zien en benaderen als een patiënt, ga je jezelf daarmee identificeren. Je kunt nauwelijks meer uit die rol stappen. Heb je ergens andere ideeën over, praten de volwassenen dat uit je hoofd; jij hebt immers geen inzicht in je beperkingen. Ze bepalen voor je wat gaat lukken en wat niet, nog voor je een kans hebt gehad. Je hebt geen recht van spreken meer.<\/p>\n \n\tAls kind of jongere moet je wel heel zelfverzekerd zijn, wil je het beter weten dan de rest van de wereld.<\/p>\n \n\t <\/p>\n \n\t‘Autisme is niet te genezen’, lees je vaak, wat suggereert dat het een ziekte is. Ongewenst.<\/p>\n \n\tIn mijn boek lees je hoe ik veranderde van een eigenaardig maar kerngezond kind, in een psychisch wrak. Het was niet het autisme zelf wat de kwaliteit van mijn leven bepaalde. Hoe de omgeving ermee om gaat is zeker<\/u> net zo doorslaggevend voor de ontwikkeling en hoe iemand wordt, als de aanleg.<\/p>\n \n\t <\/p>\n \n\tMet zes jaar, toen de diagnose viel, was ik heel wat gezonder en ook ‘gewoner’ dan waar ik tien jaar later toe gevormd of eigenlijk misvormd was.<\/p>\n \n\tHoewel ik als jong kind veel op mezelf was, speelde ik ook met andere kinderen en kon daar helemaal in op gaan. Zo maakte ik met mijn nichtje vaak een reis naar andere planeten, op een tijdsmachine (Een levensgrote roze knuffel.)<\/p>\n \n\tAls iedereen suggereert dat je slecht contact kunt maken met mensen, dat het eenrichtingsverkeer is, ga je je daar ook naar gedragen. Als kind is je zelfbeeld nog gebaseerd op wat je omgeving over je zegt en hun houding. Ieder kind heeft liefde nodig, een luisterend oor en waardering om wie hij is. <\/p>\n \n\t <\/p>\n \n\tDeskundigen adviseren vaak om niet mee te gaan in de fixaties en belevingswereld van het kind, omdat je anders ongewenst gedrag zou belonen, in stand zou houden.<\/p>\n \n\tHet kind komt er zo alleen voor te staan.<\/p>\n \n\tTerwijl het juist de band versterkt met het kind, door mee te gaan in zijn wereldje. Waarom mag het zijn interesses niet delen?<\/p>\n \n\tDe zorg drijft zo een wig tussen iemand met een diagnose en de omgeving. De aanpak is gericht op het ontkrachten van de sterke kanten van het kind. De eigenheid wordt gladgestreken, naar de hand gezet, verbleekt.<\/p>\n \n\tDenken in problemen in plaats van mogelijkheden.<\/p>\n \n\tMijn vader, met wie ik altijd een sterke band had, ging steeds meer twijfelen aan zichzelf. Hij accepteerde me vroeger zoals ik was, we konden uren diepzinnig praten, hij kon zich in mij verplaatsen.<\/p>\n \n\tDoor wat zijn vriendin en de school zeiden, ging hij geloven dat dit juist niet goed was. Volgens hen moest hij mijn fascinaties afkappen, ontmoedigen ‘Zeggen wanneer het wel en wanneer het niet kan’. Hij werd steeds afwijzender naar mij toe.<\/p>\n \n\t <\/p>\n \n\tDit boek kan aanleiding zijn voor discussie over wat normaal is en wat niet en vooral: Wie bepaalt dat?<\/p>\n \n\t <\/p>\n \n\tHoe ik toch de motivatie vond een zinvol leven op te bouwen? Er kwam een begeleidster in mijn leven die uitging van mijn mogelijkheden, in plaats van beperkingen.<\/p>\n \n\tZij ging met mij erop uit, leerde mij stap voor stap reizen met het openbaar vervoer. Ondanks mijn nog troosteloze, stormachtige leven op school, kwam ik weer tot leven. Ik kreeg weer een wat positiever zelfbeeld. En binnen vier maanden, kon ik de taxi achter me laten. Dat lijkt misschien niet snel, maar jarenlang gebeurde hier helemaal niets, dus ik was trots op mijn prestatie.<\/p>\n \n\tDe eerste keer kon ik niet eens zelf bij oma en opa komen (een kilometer van huis).<\/p>\n \n\tMet de inbreng van Dory, de begeleidster, begon mijn vader ook weer in me te geloven.<\/p>\n \n\tDe school had geen tijd en mogelijkheden om echt iets met me te ondernemen, te werken aan meer zelfstandigheid en schetste een heel pessimistisch toekomstbeeld, onder andere 24-uurszorg, terwijl mijn slechte functioneren voor een deel voortkwam uit een onleefbare situatie. <\/p>\n \n\t <\/p>\n \n\tEr bleek juist heel veel mogelijk te zijn met mij. Niemand kan in de toekomst kijken.<\/p>\n \n\tMet mijn verhaal hoop ik op een positievere en open blik naar kinderen met een label. Voor mij is autisme geen handicap, maar gewoon een alternatieve manier van informatieverwerking.<\/p>\n \n\t <\/p>\n \n\tUit Afwijkend en toch zo gewoon:<\/p>\n \n\t <\/p>\n \n\t…Het laatste jaar op deze school hebben veel leerlingen<\/em><\/p>\n \n\teen cursus zelfstandig reizen gevolgd. Niet van<\/em><\/p>\n \n\tde school zelf, al was het via de school geregeld. Ik<\/em><\/p>\n \n\thoorde pas achteraf dat die cursus was gegeven,<\/em><\/p>\n \n\twaardoor ik niet eens heb kunnen smeken om mee te<\/em><\/p>\n \n\tmogen doen. Dankzij die cursus konden vrijwel alle<\/em><\/p>\n \n\tratten, ook uit de lagere VSO-groepen het zinkende<\/em><\/p>\n \n\tschip verlaten, behalve ik. Het contrast tussen mij en<\/em><\/p>\n \n\tleeftijdgenoten werd daardoor nog zichtbaarder. Ik<\/em><\/p>\n \n\tliet mijn stagebegeleidster die ik vertrouwde naar de<\/em><\/p>\n \n\treden vragen waarom ik niet mee mocht doen met de<\/em><\/p>\n \n\tcursus. Zelf durfde ik het niet te vragen. De reden<\/em><\/p>\n \n\tbleek dus te zijn, dat bij ons het PGB nog niet rond<\/em><\/p>\n \n\twas. De school heeft daarmee geselecteerd op de<\/em><\/p>\n \n\tfinanciële positie, niet op de urgentie van de behoeften<\/em><\/p>\n \n\tvan leerlingen…<\/em><\/p>\n \n\t <\/p>\n \n\t…Niets van wat er gebeurde nam mijn angst om<\/em><\/p>\n \n\tmijn toekomst zelfs maar iets weg. Mijn vader kwam<\/em><\/p>\n \n\tniet eens in protest tegen het handelingsplan. Na een<\/em><\/p>\n \n\takelig, beladen gesprek waarin hij beweerde dat mijn<\/em><\/p>\n \n\tleraar misschien juist een belangrijke factor in mijn<\/em><\/p>\n \n\ttoekomst zou zijn (!) en me duidelijk maakte dat hij<\/em><\/p>\n \n\tzeker in de goede bedoelingen van mijn leraar geloofde<\/em><\/p>\n \n\ten eigenlijk ook in zijn bekwaamheid, heeft hij het<\/em><\/p>\n \n\tformulier ondertekend, zonder iets daarvan in twijfel<\/em><\/p>\n \n\tte trekken…<\/em><\/p>\n \n\t <\/p>\n \n\t…Dory deed echt haar best om er iets plezierigs van<\/em><\/p>\n \n\tte maken en elke vooruitgang prees zij mij uitbundig.<\/em><\/p>\n \n\tAltijd als we een rit gingen oefenen, gingen we halverwege<\/em><\/p>\n \n\took iets eten of drinken. Tijdens deze pauzes<\/em><\/p>\n \n\ten zelfs tijdens het reizen voerden we ook hele<\/em><\/p>\n \n\tgesprekken. Op die manier leerden we elkaar steeds<\/em><\/p>\n \n\tbeter kennen. Dory kreeg steeds meer inzicht in mijn<\/em><\/p>\n \n\tgevoelsleven, mijn worstelingen en mijn verlangens.<\/em><\/p>\n \n\tHaar manier van trainen was heel concreet en<\/em><\/p>\n \n\tpraktijkgericht. Op borden leren kijken, de reistijden<\/em><\/p>\n \n\tbestuderen, een chauffeur te woord staan, opletten<\/em><\/p>\n